De estafetteloop die geen wedstrijd is, maar een ritueel

Assen - Op 4 mei begint het in stilte. We staan met zestien lopers van Loopgroep Kloosterveen naast elkaar op de Brink. De klokken zwijgen, de wind houdt zijn adem in, en in heel Nederland is op hetzelfde moment stil. Twee minuten die voelen als een eeuwigheid.

Wanneer de laatste noot van de Taptoe wegsterft, gaan we niet naar huis, maar in de bus. De nacht moet nog beginnen!

Van stilte naar vuur

Een paar uur later rollen onze busjes Wageningen binnen. Waar Assen net nog fluisterde, bruist hier het 5 Mei Plein. Fakkels, vlaggen, honderden lopers uit het hele land. Allemaal wachten we op dat ene moment, wanneer om 00:00 het Bevrijdingsvuur wordt ontstoken bij Hotel de Wereld, waar op 5 mei 1945 de capitulatie werd getekend. Sommigen kennen dit moment door en door. Zoals Jan en Nico, die al bijna twintig jaar meelopen en de route inmiddels kunnen dromen.

Zodra de burgemeester het vuur overhandigt begint het ritueel. De fakkel wordt naar de stormlantaarn gebracht, de eerste loper stapt naar voren. Twee fietsers sluiten aan en dan verdwijnen ze de nacht in. Waarbij de koeien in de weilanden liggen te slapen en de mist laag tussen de bomen hangt. Beseffen we allemaal, je draagt meer dan een vlam. Je draagt een verhaal. 
Rond Rouveen komt de geur van koffie ons tegemoet. Een boerderijcamping, donker en stil, behalve het licht dat zij meebrengen. Even rust. Even warmte. Dan weer door. Bij Meppel beginnen de eerste vogels te zingen.

Na meer dan 150 kilometer brandt de stormlantaarn nog steeds. De groep verzamelt bij Marjel thuis, ons laatste verzamelpunt voordat we rond 13:25 het Bevrijdingsfestival Drenthe terrein op lopen. Het moment waarop duizenden bezoekers het vuur zien binnenkomen, blijft elk jaar kippenvel geven. Wat begon in het donker, eindigt in gejuich.